دلتنگ شب های نهج البلاغه ایمان به سامرا و نجف با مهدی نامی، نه در سامرا و نه در نجف...
که سکوت زیبای آنجا را کلام امیر محو جبروتش کرده بود تا سکوت هم ساکت بماند...
و من که شاگرد تنبل کلاس اراده، مشق "همت بلند دار..." زمزمه می کردم و هوس سامرا بر دل سیاه مشق...
و دست آخر ای امام مهربان، چه خوب فهماندیمان، که فرقی نیست که "نجف" باشی یا "سر من رای" که سرور دلت هر کجا بود، آنجایی...
و داغ حسرت خوب بودن بر این دل تاریک، که فاصله هاست بین من و "همام" یک کارگر ساده ی عراقی، که صبح ها در سرداب غیبت انتظار می کشید، چه انتظاری...

او میدانست "افضل العباده الانتظار الفرج..."که  این گونه بی قرار، مرا درس می داد که منتظر باش، که این رسم انتظار نیست...

یک سال دیگر، و یک برگ از دفتر کرده ها و ناکرده ها...

نوای پایان گه گاه صورت را می نوازد -در غیاب کوتاه طوفان غفلت- که دایمی اگر بود، شاید کرده ها بیش بود نا کرده ها کمتر...

چشمانم را می بندم، تمرین باید، تحویل را،

 که "اگر تو روی به بازگشت نهاده باشی و مرگ روی درآمدن داشته باشد، چه زود [و چه خوب] به هم خواهید رسید..."* 

وتو چه خوب می چشانی "احلی من العسل" را در پایان این چند برگی حیات...

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

* اذا کنت فی ادبار والموت فی اقبال، فما اسرع الملتقی... (حکمت 28، نهج البلاغه)

این روزهای طاقت فرسا، چه پررنگ رد نگاهت بر سجاده نقش می خورد، ای معبود رحمان!!!

طاقتم افزون کن، تا چشم وجودم فراموشش نشود که ان الله یدافع عن الذین امنوا...

چه فاصله هاست بین سلام حبیب و سلام غریب،

ولی ایمان دارم، نه به خودم، که به تو،

آخر این شب های جمعه به دادمان می رسد...

و امشب...

 داغدار سه ساله ی بیابان دویده،

دردانه خارزار پیموده ی غافله...

در طواف راس بریده ی قرآن،

چشم می بندد بر حرامیان آفتاب ندیده...

و هروله کنان ندای "هل من ناصر..." پدر را لبیک می گوید... 

السلام علیک یا رقیه بنت الحسین علیه السلام بابی انت و امی و نفسی...

صحیــفه ی غدیر بر تارو پود  هستـی داغ میزند که

 "من کنت مولاه فهذا علی مولاه"

 تا عالمیان بدانند

 "ربه فیه تجلی و ظهر..."

که عشق علی (علیه السلام) در دل دشمنانش نیز خانه داشت...؛

عیــــــــــد ولایـت مبـــــــــارک

چند وقتی است که خاموشی ات می شود خار در گلو ٬ و سکوتت فریاد دلتنگی...

 برایت از غافله سالار عاشورائیان خواندم تا شاید غبار از چهره ی غم ٬ بر کاغذ ِدل بسایی... 

از چاک چاک ِ لبهای تشنه ی لبیک ٬ که با نقش ِ "لا اله الا هو" بر گنبد وجود ٬ اذان ِ "واعطشا" را از مناره های صبر جاری می کند.... 

از چادر  ِعفت ٬ که "لولاک لما خلقت الافلاک" را ٬ بر طاق آسمان ِ داغ ِ کوفیان خیمه می زند...

از صدای زلال "و الفجر و لیال عشر.." لابلای نفس های تشنه ی کودکی شش ماهه ٬ که هنوز هم  بر گونه ی آسمان جاریست....

از دیدگان دوخته براه مسافری سه ساله ٬ که گوشواره ی سکوت ٬ تنها همدم  ِ بغض هایش از بند دنیاست که " یا دهر ! اف لک من خلیلی.. "

برایت می خواندم تا بنویسی برایم... اما...اما طاقت نیاوردی...

ناگهان خیسی  ِ کاغذ مرا به خود آورد ، وجای خالیت در دستانم....

 و سکوتت که مصائب حسین علیه السلام بر قلم نمی آید ، و تنها نوشتی  :

"الا و صلی الله علی الباکین علی الحسین..."

دوباره  مرغ  روحم  هوای  کربلا   کرد                دل شکسته ام را اسیر و مبتلا کرد

زسرگذشت اشکم به لب رسیدجانم                 که هر چه کرد با من فراق کربلا کرد

.

.

.

یک شبی مجنون نمازش را شکست...

استعمال دخانیات عامل اصلی سرطان است !

 خواستن توانستن است... 

ماجراهای آقای هوشمند ! 

رسد آدمی به جایی ...

بدون شرح !!!!!!!!!!!!

اعضای شرکت "طرح دستان معمار" + خانواده ...

جای خالی را با فوتوشاپ پر کنید  

کوچکترین عضو "طرح دستان.." ! 

هیچ سال پایینی هیچ وقت سال بالایی نمیشه

هیچ سال بالایی هیچ وقت سال پایینی نبوده..! 

چشم ها را باید شست...

کاش که همسایه ی ما می شدی...

شنیدن کی بود مانند دیدن...

 .....................................................................................

شرح عکس: شهر زیراب - مهر 1387 

 photos by sirhoney

 حدیث ِ دلدادگی اگر به پهنای قلم آمد ٬

دیگرحدیث ِ دلدادگی نیست ٬ چند سطری است شاید در بند ِ قلم ...

حدیث ِ دلدادگی رابر پستوی دل می نویسند ٬

نه بر پیشانی ِ زبان ٬

حدیث ِ دلدادگی شاید چند رکعت اشک باشد و یک سجده نیاز...

حدیث ِ دلدادگی هرچه هست ٬

یک جرعه نگاه می خواهد و یک دنیا سکوت...

 ................................................................................

شرح عکس: عاشورا  1387

Photo by sirhoney